Władysław Bełza

Władysław Bełza, występujący także pod pseudonimem Władysław Piast, urodził się 17 października 1847 roku w Warszawie. Uczył się w tamtejszym gimnazjum i studiował w Szkole Głównej. Debiutował w 1863 roku wierszem „Deszczyk wiosenny”, a w 1867 wydał pierwszy zbiór poetycki „Podarek dla grzecznych dzieci”. Pisał wiersze, utwory dla młodych czytelników, dramaty i prace historyczno-literackie. Wśród jego utworów znalazły się „Co kochać?”, „Abecadlnik w wierszykach dla polskich dzieci” oraz „Katechizm polskiego dziecka”, opublikowany w 1900 roku.

Po pobycie w Krakowie, Poznaniu i innych miastach w 1872 roku przeniósł się do Lwowa, z którym związał resztę życia. Pracował w Zakładzie Narodowym im. Ossolińskich, gdzie pełnił między innymi funkcję sekretarza administracyjnego i kierował wydawnictwem książek polskich oraz podręczników. Współtworzył Towarzystwo Literackie imienia Adama Mickiewicza i Macierz Polską, organizację oświatową. Zmarł we Lwowie 29 stycznia 1913 roku i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim.

Na podstawie artykułu „Władysław Bełza” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.